Μονόλογος ευαισθήτου

Ροΐδης Εμμανουήλ

Στο αφήγημα «Μονόλογος ευαισθήτου» ο Εμμανουήλ Ροΐδης αναθέτει την αφήγηση σε ένα πλασματικό προσωπείο. Το αφηγηματικό και δραματικό αυτό προσωπείο εκφράζει τις απόψεις τις οποίες ο συγγραφέας θέλει να σατιρίσει. Το προσωπείο αυτό συντίθεται από τον λόγο του, δηλαδή από τις απόψεις που διατυπώνει —απόψεις που αντίκεινται στην κυρίαρχη αντίληψη— και από τη ρητορική του μέσω της οποίας αυτοϋπονομεύεται.

[...]

Τρανή απόδειξις της υπερβολικής μου ευαισθησίας είναι και ο τρόπος όπου υπανδρεύθην. Όταν επλησίασαν να με πλακώσουν τα γεράματα, να με κουράζουν αι διασκεδάσεις και να μ’ ενοχλούν οι ρευματισμοί, αισθάνθηκα την ανάγκην να έχω ένα σπιτικόν και μίαν γυναίκα δική μου να με περιποιείται. Καθώς πας άλλος, αγαπώ κι εγώ τις εύμορφες, και πλούσιος καθώς είμαι, εύκολον ήτο να εύρω ένα νόστιμο κορίτζι, αν δεν εζητούσα προίκα. Άλλος εις την θέσιν μου θα το έκαμνεν, αλλ’ εγώ εσυλλογίσθηκα πόσον θα εβασάνιζε την ευαισθησίαν μου, αν υπανδρευόμην εύμορφην πτωχοκόρην, η ιδέα ότι μ’ επήρεν όχι διά τα ευγενή μου αισθήματα, αλλά διά τα επτά μου σπίτια. Παρά αυτήν την ανυπόφορην υποψίαν επροτίμησα να θυσιασθώ και να πάρω πλουσίαν ασχημομούραν. Η ευγένεια της ψυχής μου είναι τόση, ώστε η μεγάλη της μύτη και τα ψεύτικα της δόντια δε μ’ εμπόδισαν, όχι μόνον να φέρωμαι καλά μαζί της, αλλά και να την αγαπώ, περισσότερον ίσως παρ’ ότι πρέπει.

Ως απόδειξιν της αγάπης μου αρκεί ν' αναφέρω πως, όταν έτυχε πέρυσι ν’ αρρωστήσει, δεν κατώρθωσα ποτέ να την βλέπω να υποφέρει. Ο βήχας της και το γλου-γλου της γαργάρας της μου έσχιζε την καρδιά και την ακοήν, και η μυρωδιά της αρρωστοκάμερας μου έφερνε ζάλη. […]

Διαβάστε το πλήρες αφήγημα εδώ .

Λογοτεχνικά κείμενα
Κριτικά κείμενα